Een dag uit het leven van een kantonnier

Zeeland, met zijn vele kilometers aan wegen en de uitdagingen van het weer in een kustprovincie, stelt bijzondere eisen aan hun werk. Van het snel reageren op ongelukken tot het uitvoeren van routinematige inspecties, geen dag is hetzelfde voor het werk als kantonnier.

De provincie is opgedeeld in verschillende gebieden, zoals Walcheren en Zeeuws-Vlaanderen. Iedere kantonnier heeft z’n eigen gebied, dit heet een kanton. Johnny en Merel werken allebei in Zeeuws-Vlaanderen. “Ons gebied is voornamelijk West Zeeuws-Vlaanderen. Al opereren we ook weleens in de Kanaalzone”.

Een dag

De dag begint om 07:30 uur. Ze controleren hun uitrusting, plannen hun routes en zetten koers naar hun werkgebied. Gedurende de dag rijden ze hun routes. “We inspecteren de staat van de weg, vervangen verkeersborden en voeren kleine reparaties uit”, vertelt Merel. Al is er in de loop van de jaren wel veel veranderd voor de weginspecteurs, weet Johnny: “Vroeger deden we nog veel werkzaamheden die de aannemer tegenwoordig doet, zoals goten reinigen en zwerfvuil rapen. Tegenwoordig is het vooral gericht op het in goede staat houden van wegen en doorstroming van verkeer.”

“Als er een ongeluk plaatsvindt, dan ga je daar naartoe om te beveiligen.”

Maar het werk van een kantonnier is allesbehalve routine. Ongelukken, wegversperringen en andere incidenten kunnen op elk moment plaatsvinden, en dan is het aan Merel en Johnny om snel te reageren.

“Vaak worden we gebeld door de verkeerscentrale, maar je kan ook zelf een ongeval tegenkomen op je route”, licht Johnny toe. “Tijdens onze dienst zijn we via een app aangemeld bij de verkeerscentrale. In deze app geef je aan of je beschikbaar bent, ergens naartoe rijdt of al aanwezig bent bij een ongeval. De meldkamer kan precies zien waar wij rijden. Degene die het dichtst bij een ongeval is sturen ze erop af. Tijdens een ongeval geven we continu updates van de situatie door aan de meldkamer.” Merel vult aan: “Als er een ongeluk plaatsvindt, dan ga je daar naartoe om te beveiligen. Het is onze taak om ervoor te zorgen dat de weg veilig is voor de hulpdiensten om hun werk uit te voeren. Je denkt daarbij na hoe je het verkeer kan laten rijden en zorgt ervoor dat de weg daarna weer gebruikt kan worden. Mocht er bijvoorbeeld olie zijn gelekt, dan maken we de weg eerst schoon.”

De uitdagingen

Hun werk kent vele uitdagingen. Naast de fysieke inspanning is er ook de emotionele belasting. Het zien van een ongeluk of een aangereden dier kan diep ingrijpen. “Vaak zien we de persoon in kwestie niet liggen. Ik zoek het ook nooit op. Als ik merk dat hulpdiensten ergens mee bezig zijn, dan vraag ik wat er ongeveer is gebeurd en of ik er al naartoe kan”, vertelt Merel. “Het moeilijkste vind ik doodgereden katten. Dat vind ik zó akelig. Ik houd zelf heel erg van katten. Als ik zo’n beestje zie liggen denk ik als eerste aan de baasjes die nog niet weten dat hun kat weg is en wellicht hun kat nooit meer terugzien”.

Maar ondanks de moeilijkheden, hebben beiden veel plezier in hun werk. “De diversiteit is groot. Je hebt veel verschillende werkzaamheden en weet nooit wat er op een dag gaat gebeuren. Je moet vaak improviseren, dat houdt het werk uitdagend”, aldus Johnny. Merel haalt veel voldoening uit het in goede banen leiden van ongevallen. “Je moet alles om het ongeluk heen regelen zodat de hulpdiensten hun werk goed kunnen uitvoeren. Als alles is afgerond en ze bedanken ons dat we er stonden zodat ze rustig hun werk konden uitvoeren, dan geeft me dat een voldaan gevoel”.