Zeeland 2050
Valerie de Visser is geboren in 2000 en wordt dit jaar dus 25. Als alles goed gaat, heeft haar zoon Jonah er in 2050 een kwart eeuw opzitten. Hoe kijkt Valerie naar het Zeeland waarin ze zelf is opgegroeid en in welk Zeeland hoopt ze dat haar zoon groot wordt?
Met een geruchtmakende nieuwjaarstoespraak gaf commissaris van de Koning Hugo de Jonge begin dit jaar het startsein voor Zeeland 2050. Met meer inwoners dan nu hebben we straks betere voorzieningen, betoogde De Jonge, waardoor ook toekomstige Zeeuwen hier in welvaart kunnen wonen en werken. Valerie heeft er zelf nooit over gepeinsd om uit Zeeland te vertrekken, omdat hier de levendigheid van de stad en de rust van de natuur allebei om de hoek zijn, maar ze ziet wel dat er iets nodig is om haar zoon hier te houden, of liever nog: leeftijdsgenoten van hem in de toekomst naar Zeeland te trekken.
Valerie is opgegroeid in Oostkapelle, woonde een tijdje met haar vriend Denny in Scharendijke, tot ze twee jaar geleden een huis kochten in Middelburg, waar ze wonen met hond Noa, kat Jady en natuurlijk hun bijna anderhalf jaar oude zoontje Jonah. “Bij onze zoektocht naar een huis vonden we het heel belangrijk dat er een goede basisschool in de buurt zou zijn. Was dat niet het geval, dan gingen we het huis niet bekijken.”
“Als we niks doen, groeit mijn zoontje niet op in het Zeeland waar ik zo van hou”
Het is essentieel om goede voorzieningen in de buurt te hebben, wil ze maar zeggen. “Zeker als je hier als jong gezin wil wortelen, dan maken dingen als onderwijs en bereikbaarheid écht het verschil.” Valerie heeft toeristisch management gestudeerd aan de HZ en werkt nu in het Team Zeeland Marketing van de Provincie. “Ik voel me hier ontzettend thuis en zie veel kansen voor de toekomst, ook voor jongeren. Zeeland loopt voorop in het ontwikkelen van vernieuwende en duurzame oplossingen voor het leven in een delta. Dit brengt dus ook een zee aan kansen met zich mee.”
Toch twijfelt ze of de volgende generatie het in Zeeland net zo fijn krijgt als zij het heeft. “Ik hoop oprecht dat het Zeeland waarin ik zo graag leef ook het Zeeland zal zijn waarin mijn zoontje straks kan opgroeien. Maar als we niets doen, ben ik bang dat het Zeeland dat ik ken en waardeer, niet het Zeeland zal zijn dat hij later kent. Basisscholen verdwijnen, zorgvoorzieningen verdwijnen, het tekort aan personeel neemt toe. Dus we hebben een inhaalslag te maken.”
Kijk voor het complete interview op zeeland2050.nl
Beeld: Mechteld Jansen