[In gesprek] Interview met Martin Bos

De interesse in politiek ontstaat bij Martin al vroeg: “Ik weet niet precies waarom. Vanuit huis heb ik dat niet meegekregen.” Tussen 1994 en 2002 staat premier Wim Kok aan het roer van een paars kabinet, gevormd door PvdA, D66 en VVD. “Ik stond sceptisch tegenover die coalitie toentertijd en besloot me aan te melden bij een politieke partij. Dat werd het CDA, op dat moment de grootste oppositiepartij. De LPF van Pim Fortuyn bestond nog niet. Ik kan me goed voorstellen dat ik me anders daarbij had aangesloten.”

Voor zijn werkzaamheden bij het CDA verruilt Martin tijdelijk Middelburg voor Brussel. Een aantal jaar is hij werkzaam voor de CDA-delegatie in het Europees Parlement. Bij zijn terugkeer naar Zeeland pakt hij zijn oorspronkelijke beroep Verzoek om een oordeel van de rechter over een besluit. weer op als docent geschiedenis. Zijn politieke loopbaan staat tijdelijk op een laag pitje, tot in 2016 Forum voor Democratie als politieke partij wordt opgericht. “Dat vond ik meteen een interessante en vernieuwende beweging. Toen nog met Theo Hiddema, wiens werk ik al langer volgde. Zodoende bezocht ik een bijeenkomst van de partij in Middelburg.”

En dan kan het in politiek hard gaan. De belangstelling van Martin draait al snel uit op een plek op de lijst voor de Statenverkiezingen. “Die ambitie had ik niet direct, daarom stelde ik me in 2019 beschikbaar voor een onverkiesbare plek. Dat was de gedachte tenminste. Tot ik werd gebeld door de toenmalige lijststrekker van Forum voor Democratie en de Statengriffie: of ik naar de Abdij wilde komen. Ik was met voorkeursstemmen gekozen. Nee, daar had ik niet op gerekend.”

De uitslag van de verkiezingen komt onverwacht, maar biedt een mooie kans een rol te spelen in de provinciale politiek. Sindsdien heeft Forum voor Democratie zijn stempel gedrukt in de Statenzaal:  “De andere partijen zijn het op hoofdlijnen met elkaar eens. Wij varen echt een andere koers. Denk aan onze standpunten ten aanzien van het klimaatbeleid. Weggegooid geld wat ons betreft. Of het stikstofverhaal, daar gaan we echt niet in mee.”

Daarnaast pleit Forum voor Democratie voor het gebruik van fossiele brandstoffen, de bouw van kerncentrales, goed openbaar vervoer, natuurbehoud en inzetten op directe democratie. “Dat laatste zou ons systeem fundamenteel veranderen. Daarom zijn wij voor volksinitiatieven en referenda. Dat willen we echt versterken.”

Martin kijkt tevreden terug op een aantal successen in de afgelopen periode. “Waar ik trots op ben is de extra druk die we gezet hebben op een tolvrije Westerscheldetunnel. Dat had al veel eerder gekund volgens ons. Wij hebben toentertijd voorgesteld om als compensatie voor het mislopen van de Marinierskazerne in Vlissingen in te zetten op geld om de tunnel direct tolvrij te maken. Daar was helaas geen meerderheid voor, maar door het te blijven benoemen hebben we zeker invloed gehad. Wat ik ook een mooi resultaat vind is de unaniem aangenomen motie om het antisemitisme in onze samenleving te bestrijden en goede initiatieven daartoe te ondersteunen.”

Naast Statenlid is Martin ook gemeenteraadslid in Middelburg en werkt hij nog steeds als docent geschiedenis. “Ja, dat kost veel tijd natuurlijk, maar ik kan gelukkig goed informatie tot me nemen.” En zijn historische kennis, beïnvloedt dat nog zijn politieke visie? “Zeker weten. Ik lees en verdiep me veel in zaken en probeer parallellen naar het heden te trekken. De inperking van vrijheden bijvoorbeeld. Dat vind ik beangstigend en doet mij denken aan hoe dat ging in de voormalige DDR.”

Die zorgen brengt Martin onder de aandacht in het politieke debat. Toch is hij sceptisch over de daadwerkelijke invloed: “De opvatting dat je echt iets wezenlijks kan veranderen via de politiek ben ik wel kwijtgeraakt.” Geen positieve boodschap dus, maar volgens Martin wel de realiteit.

Ondanks zijn bezwaren is Martin niet van plan om te stoppen. “Soms vraag ik me wel af: waarom doe ik dit? Maar ik vind dat het andere geluid er moét zijn. En mijn mening is dat alleen Forum voor Democratie dat geluid vertolkt. Dus als de kiezer wil dat ik doorga, blijf ik me inzetten.”

Beeld: Mechteld Jansen