[In huis] Kerstkoorts
“Nu ik dit stukje schrijf, is Sinterklaas waarschijnlijk z’n boot aan het volladen met cadeautjes. Ook zie ik links en rechts een kerstboom verschijnen in het straatbeeld. Er komt weer een gezellige tijd aan.
Op het Abdijplein in Middelburg bevestigen we de laatste jaren lichtjes-net-bomen in onze vlaggenmasten. De eerste keer was het optuigen geen enkel probleem. Het net met de lichtjes was in de fabriek netjes in een doos gedaan en er was zelfs nog ruimte over. We bevestigden het draad aan de vlaggenmast, draaiden zo’n dertig keer aan de slinger, sloegen enkele tentharingen in de grond en daar stond een boom. Stekker in het stopcontact en de lichtjes deden het. Het weer opruimen was ook zo gebeurd. Laten zakken, alles in de doos…..die met geen mogelijkheid meer dicht te krijgen was. Afgelopen kerst wilden we de lichtjes-net-bomen weer in onze vlaggenmasten hangen. Alles lag door elkaar. We waren meer dan twee uur bezig om er iets van te maken. Stekker in het stopcontact en de lichtjes deden het niet! Herkent u dat?
Zo af en toe mag ik ook meedraaien in een klein knus basisschooltje in Eede, Zeeuws-Vlaanderen. Daar hebben ze vier kerstbomen. Eén voor in de hal en drie voor in de klaslokalen. Het zijn bomen die je met kleurtjes of cijfertjes in elkaar zet. Alles zit in één grote doos, door elkaar. Na anderhalf uur puzzelen heb ik dan vier bomen. Twee dametjes van de bovenbouw staan naar m’n gepuzzel te kijken: “Opa Hans, je hebt twee takken over.” Dat zijn reservetakken, zeg ik. De kleuters mogen me ook helpen en geven de ballen aan. Ze willen de ballen allemaal aan dezelfde tak hangen.
En zo verlopen de dagen voor kerst soms wat koortsachtig. En dan heb ik het hier alleen nog maar over het opzetten van de kerstboom. Er moeten ook nog kaarten geschreven worden aan verre familie en vrienden. Nog iets op tafel gezet worden en nadenken over de vraag wie we dit jaar weer eens gaan uitnodigen.
Ik wens iedereen heel fijne feestdagen. En, veel succes met het opruimen van de kerstboom!”
Op deze plek schrijft Hans. Hij is servicemedewerker bij de Provincie Zeeland die met pensioen mag, maar nog niet met pensioen wil. Met een gezonde dosis Zeeuws-Vlaamse nuchterheid en humor kijkt hij in zijn verhalen met liefde en warmte naar de mensen om hem heen.